Με το παρόν στιχούργημα επιχειρείται από τον γράφοντα σε 6.100 στίχους η ανασύνθεση και ανάδειξη στοιχείων της ιστορικής εικόνας και ζωής του χωριού Αβδού Πεδιάδος Ηρακλείου, εν πολέμω και εν ειρήνη, και της περιοχής της Λαγκάδας. Το «Καπετανοχώρι» Αβδού, που ανήκει στον Δήμο Χερσονήσου, εμφανίζει βάσει τεκμηρίων έδαφος πλουσίου αρχαιολογικού, ιστορικού, κοινωνικού, πνευματικού κ.λπ. βίου, με αγάπη στη ζωή και αντίσταση στις εναντιώσεις. Παρουσιάζεται η αλληλεπίδραση ανθρώπων, φύσης, ιστορικής συνείδησης και ψυχολογίας στη συλλογική δημιουργική πορεία του χωρίου. Αναφέρονται και εξετάζονται οι προταθείσες γνώμες για την ερμηνεία του ονόματος, που ομοιάζει με το αίνιγμα του Δελφικού Μαντείου. Στο πόνημα αυτό, όπου ιστορία και ζωή εναρμονίζονται με τις εσώτατες δημιουργικές δυνάμεις και αξίες του ανθρώπου, μπορεί ο αγαπητός συνοδοιπόρος και αναγνώστης να αναγνωρίσει και τη δική του αγωνιζόμενη κι ελεύθερη ψυχή.

Απόσπασμα από την Εισαγωγή του στιχουργήματος:

Από τις ρίζες είν' πρεπό ο άνθρωπος ν’ αρχίζει,
στα ανθισμένα τα κλαδιά μετά να συνεχίζει
κι απ’ την πατρίδα το παρόν στιχούργημα θ’ αρχίσω
κ’ επιχειρώ ιστόρημα εδώ να συγκροτήσω
για το Αβδού που ’ναι γνωστό ως Καπετανοχώρι
και τ’ άρματα κ’ η λευτεριά υπήρξαν πάντα όροι
και για το ζην και το ευ ζην ανθρώπινη αξία
και πράξεων ηρωικών των Αβγιωτών τη μνεία...